html> خلوت دل

خلوت دل

وقتی خیلی تنها میشی بیشتر از همیشه می فهمی که ... یکی رو داری

صفحـہ اصلے آرشـ ـیو مطالـ ـب ایمـ ـیل پروفـ ـایل طـ ـراح قالـ ـب

سلام به محرم

ســـلام مــن بــه مـحـرم، مـحـرم گــــل زهــرا

 

بـه لطـمه هـای ملائـک بـه مــاتـم گــل زهـرا

 

 

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه تشنـگی عـجـیـبـش

 

بـه بـوی سیـب زمـینِ غـم و حـسین غریـبش

 

 

سلام من بـه محـرم بـه غصـه و غــم مـهـدی

 

به چشم کاسه ی خون وبه شال ماتم مـهـدی

 

 

سـلام من بــه مـحـرم  بـه کـربـلا و جـلالــش

 

به لحظه های پـرازحزن غرق درد و ملامش

 

 

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه حـال خستـه زیـنـب

 

بـه بــی نـهــایــت داغ  دل شـکــستــه زیـنـب

 

 

سلام من به محرم به دست ومشک ابوالفضل

 

بـه نـا امیـدی سقـا بـه سـوز اشـک ابوالفضل

 

 

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه قــد و قـا مـت اکـبـر

 

بـه کـام خـشک اذان گـوی زیـر نـیزه و خنجر

 

 

سلام من به محرم به دسـت و بـا زوی قـاسم

 

به شوق شهد شهادت حنـای گـیـسـوی قـاسم

 

 

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه گـاهـواره ی اصـغـر

 

به اشک خجلت شاه و گـلـوی پـاره ی اصـغـر

 

 

سـلام مـن بـه مـحـرم به اضـطـراب سـکـیـنـه

 

بـه آن مـلـیـکـه، کـه رویش ندیده چشم مدینه

 

 

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه عـا شـقـی زهـیـرش

 

بـه بـاز گـشـتـن حُر و عروج خـتـم به خیرش

 

 

سلام من بـه محرم  بـه مسـلـم و به حـبـیـبش

 

به رو سپیدی جوُن و به بوی عطر عجیـبـش

 

 

سلام من بـه محرم  بـه زنگ مـحـمـل زیـنـب

 

بــه پـاره، پـاره تــن بــی سـر مـقـابـل زیـنـب

 

 

سلام من به محـرم  به شـور و حـال عیـانـش

 

سلام من به حسـیـن و به اشک سینه زنـانش

 

 

 

السلام علی الشیب الخضیب السلام علی الخد تریب السلام علی البدن السلیب السلان علی الثغر المقروع السلام علی الراس المرفوع

 

 

 

 

 

از زمین تا آسمان آه است می دانی چرا؟

یک قیامت گریه در راه است می دانی چرا؟

 

بر سر هر نیزه خورشیدی ست یک ماه تمام

بر سر هر نیزه یک ماه است می دانی چرا؟

 

اشهد ان لا...شهادت اشهد ان لا ...شهید

محشر الله الله است می دانی چرا؟

 

یک بغل باران الله الصمد آورده ام

نوبهار قل هوالله است می دانی چرا؟

 

راه عقل ازآن طرف راه جنون از این طرف

راه اگر راه است این راه است می دانی چرا؟

 

از رگ گردن بیا بگذر که او نزدیک توست

فرصت دیدار کوتاه است می دانی چرا؟

 

از کجا معلوم شاید ناگهانت برگزید

انتخاب عشق ناگاه است می دانی چرا؟

 

از محرم دم به دم هر چند ماتم می چکد

باز اما بهترین ماه است می دانی چرا؟

 

 

 

سلام  شهادت سالارشهیدان را تسلیت  عزدارایتان قبول حق تا پایان ماه

 

محرم درخدمتتان نیستم عمری باشد برمی گردم التماس دعا 

 

پنجشنبه یکم آبان 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه

خدای من بمان

خدای من بمان

 

ا دیدگانی تار ... می نویسم ... برای تو و برای دل !

 

دل !....این دل تنگ و تنها ... امروز تنهاتر از هر زمان دیگری هستم.....

 

تو هستی ! .... در تار و پود لحظاتم.... اما ...

 

اما.....سهم من از این دنیای رنگی همیشه تنهایی بوده ....

 

چشمانم را از من مگیر...بگذار تا جان دارم برای تو بنویسم...

 

 

برای تو و از تو ! ....تویی که مهربانترینی...

 

خدایا !..........دریاب حال مرا که....از وصف حالم عاجزم....

 

و خسته....

 

دریاب مرا ! این بنده ی سراسر بغض و حسرت را....

 

صبر !....صبر را به من هدیه کن !

 

خدایا !...بگذار دست یابم به هر آنچه که دلم با او آرام میگیرد ...

 

و مگذار ! تو را قسم به خداییت مگذار گناه کنم....

 

خدایا ! مواظبم باش ! مواظب این روح بی قرار و تنهایم باش !

 

خدای مهربانم ای بی کران نازنین !...عاشقم بر تو و هر آنچه که

 

به من هدیه می کنی !

 

بهترین ها را به قلب بی قرار و تنهایم هدیه کن ...

 

ای قدرتمند بی نهایت کریم.

 

دوستت دارم ای مهربان ...تو را سپاس برای همه ی رحمت هایت ...

 

با من بمان....خدا....با من که تنها تو نگهدار منی ! به تو و محبت

 

و مهر و هدایتت نیازی مبرم و عمیق دارم.

 

چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه

سکوت احساس

 
 
چند سالي ست كه تكليف دلم روشن نيست جا به اندازه ي تنهايي
 
من در من نيست چشم مي دوزم در چشم رفيقاني كه عشق
 
در باورشان قد سر سوزن نيست دست برداشتم از عشق
 
كه هر دست سلام لمس آرامش سردي ست كه در آهن نيست
 
حس بي قاعده ي عقل و جنون با من بود درك اين حال به هم ريخته
 
تقريبا نيست سال ها بود ازين فاصله مي ترسيدم كه به كوتاهي
 
دل كندن و دل بستن نيست رفتم از دست و به آغوش خودم بر گشتم
 
جا به اندازه ي تنهايي من در من نيست
 
 
 
 
روزی دل من که تهی بود و غریب 

از شهر سکوت به دیار تو رسید 

در شهر صدا که پر از زمزمه بود 

تنها دل من قصه ی مهر تو شنید 

چشم تو مرا به شب خاطره برد 

در سینه دلم از تو و یاد تو تپید 

در سینه ی سردم ، این شهر سکوت 

دیوار سکوت به صدای تو شکست 

شد شهر هیاهو ، این سینه ی من 

فریاد دلم به لبانم بنشست 

خورشید منی ،‌ منم آن بوته ی دشت 

من زنده ام از نور تو ای چشمه ی نور 

دریای منی ، منم آن قایق خرد 

با خود تو مرا می بری تا ساحل دور 

کنون تو مرا همه شوری و صدا 

کنون تو مرا همه نوری و امید 

در باغ دلم بنشین بار دگر 

ای پیکر تو ، چو گل یاس سپید

 

 

 

گونه هایت خیس است ؟


باز با این رفیق نابابت ، نامش چه بود ؟ هان ! باران …


باز با “باران” قدم زدی ؟


هزار بار گفتم باران رفیق خوبی نیست برای تنهایی ها


همدم خوبی نیست برای درد ها


فقط دلتنگی هایت را خیس و خیس و خیس تر میکند

 

 

یکشنبه سیزدهم مهر 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

 

بر روی ما نگاه خدا خنده می زند،


    هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم.


             زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش،


                    پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم


                            پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود،


                                    بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا.


                                            نام خدا نبردن از آن به که زیر لب،


                                                     بهر فریب خلق بگوئی خدا خدا.


                             ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع،


                                      بر رویمان ببست به شادی در بهشت.


اومی گشاید اوکه به لطف و صفای خویش،


     گوئی که خاک طینت ما را ز غم سرشت.


           توفان طعنه، خنده ی ما را ز لب نشست،


                  کوهیم و در میانه ی دریا نشسته ایم.


                         چون سینه جای گوهر یکتای راستیست،


                               زین رو بموج حادثه تنها نشسته ایم.


                                     مائیم … ما که طعنه زاهد شنیده ایم،


                                            مائیم … ما که جامه تقوی دریده ایم؛


                                               زیرا درون جامه بجز پیکر فریب،


                                         زین هادیان راه حقیقت، ندیده ایم!


                              آن آتشی که در دل ما شعله می کشید،


                                             گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود؛


دیگر بما که سوخته ایم از شرار عشق،


         نام گــــــناه کاره رسوا! نداده بود.


                بگذار تا به طعنه بگویند مردمان،


                       در گوش هم حکایت عشق مدام! ما.


                              هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق


                                       ثبت است در جریده عالم دوام ما

 

فروغ

 

 

 

  

تا به کی باید رفت 


از دیاری به دیار دیگر 


نتوانم ‚ نتوانم جستن 


هر زمان عشقی و یاری دیگر 


کاش ما آن دو پرستو بودیم 


که همه عمر سفر می کردیم 


از بهاری به بهاری دیگر 


آه کنون دیریست 


که فرو ریخته در من ‚ گویی 


تیره آواری از ابر گران 


چو می آمیزم با بوسه تو 


روی لبهایم می پندارم 

 

می سپارد  جان عطری گذران 


آن چنان آلوده ست 


عشق غمنکم با بیم زوال 


که همه زندگیم می لرزد 


چون ترا مینگرم 


مثل این است که از پنجره ای 


تکدرختم را سرشار از برگ 


در تب زرد خزان می نگرم 


مثل این است که تصویری را 


روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم 


شب و روز 


شب و روز 


شب و روز 


بگذار که فراموش کنم 


تو چه هستی جز یک لحظه یک لحظه یک لحظه که چشمان

 

مرا می گشاید در برهوت آگاهی ؟


بگذار که فراموش کنم

 

 

فروغ

 

 

 

در احساسمان هر دم


خزانِ عشق را 


به خزانِ پاییز 


پیوند زدیم 


و نفهمیدیم خزان پاییز


بابت عشق که بود.



***

وقتی سرد سخن می‌گویی


فکر می‌کنم زمستان آمده است.

 

ناهید حکیمی

 

 

 

سه شنبه هشتم مهر 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه

عشق و عاشقي مخصوص ذات حق است

 

عشق یعنی خلوت راز و نیاز

عشق یعنی سوز بی ماوای ساز

عشق یعنی کوی ایمان و امید

عشق یعنی یک بغل یاس سپید

عشق یعنی لحظه ی دیدار یار

عشق یعنی انتهای انتظار

عشق یعنی وعده ی بوسُ کنار

عشق یعنی یک تبسم بر لب زیبای یار

عشق یعنی حس نرم اطلسی

عشق یعنی با خدا در بی کسی

عشق یعنی هم کلامی بی صدا

عشق یعنی بی نهایت تا خدا ...

آره عشق یعنی من ، تو ، ما ، یعنی خدا

 

 

 

 

من خدایی دارم،


که در این نزدیکی است

 

نه در آن بالاها

 

مهربان، خوب، قشنگ

 

چهره اش نورانیست

 

گاهگاهی سخنی می گوید،


با دل کوچک من

 

ساده تر از سخن ساده من

 

او مرا می فهمد

 

او مرا می خواند،


او مرا می خواهد


او همه درد مرا می داند


یاد او ذکر من است،


در غم و در شادی

 

چون به غم می نگرم،
آنزمان رقص کنان می خندم

 

که خدا یار من است،


که خدا در همه جا یاد من است

 

او خدایست که همواره مرا می خواهد


دیگران می گویند :

 

آن کسانی که به ظاهر بنده خوب خدایند

 

به من می گویند :

 

مرد کافر شده ای!!

 

و چه هشدار که از آتش دوزخ دادند

 

باز هم می گویند :
که خدا اینجا نیست

 

و خدای آنها، غیر آنست که من می بینم،
می دانم

 

یک خدایی بی رحم
غرق در خودخواهی،

 

عاشق ظلم و ریا و همه در خشم و عذاب

 

آن خدایست که آنها گویند


بنده او باشیم
دیده را می بندم

 

در دلم می خندم


زیر لب می گویم :

 

پس خدا اینجا نیست !!!!

 

 

 

نگاه ، اي نگاه سوخته بر دل

 

به چشمان قشنگت دوخته اين دل

 

چه گويد اين دلم ، آگه نگاه است

 

ز آنچه بر زبان آيد نه آن است

 

خداوندا تو آگاهي بر اين دل

 

چه غوغايي به پا هست و چه ها هست

 

كه گفته است عاشقي تنها نگاه است

 

كه گفته است عاشقي تنها يك آن است

 

به زير اين عفاف عشقي نهان است

 

به از اين در جهان عشقي نباشد

 

چو در آن عشق يا رب را بجويي

 

چه بهتر عاشقي در آن بيابي

 

 

 

 

 

زندگي دل به خدا باختن است

 

تا درِ خانه ي او تاختن است

 

زندگي مثل عبوري است سريع

 

بذر عشق در دلِ شب كاستن است

 

زندگي مثل تلاشي است مُدام

 

با بد و خوب زمان ساختن است

 

زندگي پنجره اي رو به خداست

 

عشق حق در دل و جان داشتن است

 

 

 

 

 

 

جمعه چهارم مهر 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه

تولد پاییز

 

در اول مهــــر زد جــوانـه........در وسعت عشق.این ترانـه

 
از مادر خوب وپاک دامن..... شدمعجزه ای به گل شکفتن
 
این گل که شکفت بامحبت... شد مایه ی وسعت کـرامت 
 
باشـوق لطیــف کـــودکـــانه........لبخنـــد گشـود با تـــرانــه
 
زیبا تر از این نمیشود گفت ......در فصل خزان بهار بشکفت.
 
شد همسفر سکو.ت پائیــز......اما دلش از بهـــــار. لبــریـز
 
گل کرد به فلب دوســتانش...... از عطـــر بهــــار بوستانش
 
با نای ونی ترانه ی خویش.....افسانه شداز فسانه ی خویش
 
شد خانه زعطــــر اومعطر.....از غنچـــه ی ناز دانـــه. دختـــر
 
در مهـــر وفاچه بی رقیـــبه....این همدل خوب ما حبیــبه
 
حــالابــه دل تمــــام یــاران...جاری شده ای چوچشمه ساران
 
کانون محبتی تـــو حــالا.......ایــن ســـرو خـوش ِ بلنـد بـالا.
 
مجموعه ی عصمت مصور.....با لطف خدا شده ست دختر
 
مــــردانه زنی به روزگــارزان.....پائیــــز شکفته چون بهاران
 
این نــای نی زمـــانه آمـــد..... با وسعتی از تــــرانه آمـــد
 
تبریک به توحبیبه ی خوب.... ای همسفر عـــزیز محبوب
 
ای سنگ صبور این حوالی.....قلب تــو شود زغصه خالی
 
کانون محبتی وایمــــان.....سر چشمه ی پاک مهر ورزان
 
در عصمت خود قرین زهرا......در خُلق خوشت چوعطر گلها
 
فرخنده به تو شکوه میلاد........ای شور تــــرانه هـــای آزاد
 
 
 
این هدیه ارزشمند از طرف دوست و استاد بزگوار من هاشمی زاده 
 
 مخلصانه به ایشان ارادت دارم همیشه مانا باشد 

 

 

 

 

 

رسیدی در خزان اما بهاری.....گل عشق وامید روزگاری
 

 


تو با نای نی وشور تـرانـه......به فلب دوستانت یادگاری

  

..........................

  

 از خاطـــر من حال وهـــوایت نرود......این بسته شکسته هایت نرود

 

از سمت دل شکسته ام می آیی.....آهسته بیا شیشه بپایت نرود

  

---------------------------------

 

هـر

  

تو اول مهــر می شکوفی..ای گل.....با عطر خوشت چه مهـربان می آیی

  

یادگاری از دوست واستاد عزیز هاشمی زاده
 
 
 
 
 
 
برای تو می نویسم...
 
برای تویی كه تنهایی هایم پر از یاد توست...
 
برای تویی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست ...
 
برای تویی كه احسا سم از آن وجود نازنین توست ...
 
برای تویی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...
 
برای تویی كه چشمانم همیشه به راه تو دوخته است...
 
برای تویی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی...
 
برای تویی كه وجودم را محو وجود نازنین خود كردی...
 
برای تویی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است...
 
... تویی كه سـكوتـت سخت ترین شكنجه من است برای
 
برای تویی كه قلبت پـا ك است ...
 
برای تویی كه در عشق ، قـلبت چه بی باك است...
 
برای تویی كه عـشقت معنای بودنم است...
 
برای تویی كه عـشقت معنای بودنم است...
 
برای تویی كه غمهایت معنای سوختنم است...
 
برای تویی که آرزوهایت آرزویم است... 
.....................................................................
 
تقدیمی ( ناگفته های بانو )
 
 
  

ای زیبا ترین ترانه ی هستی ، بدان که شب میلادت برای عزیزانت ارمغان خوبی ها و زیبایی هاست پس ای سر کرده ی خوبی ها میلادت مبارک . . .

(تقدیمی از مریم هزارویک شب )

 

 

هدیه ازطرف عزیز دلم مریم ( هزار ویک شب )

 

 

 

کلمات...
چقدر ساکتند
من
محو برگه سپید
که بانام تو سیاه شد،
ملتمسانه قلم در دست
تا تو را شعر کنم
تمام واژه ها را میچینم
در آخر تنها یک جمله میشود
" دوستت دارم"
دنیای من
به اندازه اندوه ات
دوستت دارم
به اندازه دردهایمان
که تنها من و تو می دانیم...
 
بانو
 
 
 
 
 
هدیه ازبانو عزیز 
 
 
 
 
 
رسید مهر و بما داده نویدی 

که در اوج گرمای تا بستان رسیدی 

چه زیبا دلنشن استاد چنین گفت 

ترانه شگفته با محبت تو دیدی 

بدیدم مهر پاک و خالصانه 

ترانه توی قلبها جاودانه 

بوّد شوقش لطیف و خوب و زیبا

با لبخند ملیحش توی دلها

نمیشه گفت زیباتر ازین یار 

خزان است امده یگ یار دلدار 

دلش پر مهر و لبریز از خدا شد 

خزان امد و با او اشنا شد 

پائیز را بهاری کرد زیبا 

چه نیکو رفته است او توی دلها 
 
افسانه ای از هزار و یکشب 

با نای و نی وترانه امشب 

سرچشمه مهر و جاودانی است 

هم سنگ صبور و یار جانی ست 

میلاد تو میلاد شکوه است 

فر است بزرگی و غرور است  
 
 
این شعر سروده برادر ارجمندم علی اقا
 
 
از وبلاگ تنها درخانه برای تولد ترانه 
 
 

 

 
 

تقدیمی از سایت سه  ،پنج ،دو  داداش ali

 

 

 

سه شنبه یکم مهر 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه

نفس گیر

 
وای از دست این تنهایی، وای از دست این دل بهانه گیر
 
 
وای از دست این لحظه های نفسگیر ،ای خدا بیا و دستهای سردم را بگیر
 
 
خسته ام ، باز هم دلم گرفته و دل شکسته ام
 
 
در حسرت لحظه ای آرامشم ، همچنان اشک از چشمانم میریزد و در
 
 
 
انتظار طلوعی دوباره ام
 
 
همه چیز برایم مثل هم است ، طلوع برایم همرنگ غروب است ،
 
 
گونه هایمپر از اشک شده و عین خیالم 
 
 
نیست ، عادت کرده ام دیگر….
 
 
عادت کرده ام از همنیشینی با غمها ، کسی دلسوز من نیست
 
 
قلبم رنگ تنهایی به خودش گرفته ، دیگر کسی به سراغ من نمی آید،
 
 
 
تمام فضای قلبم را تنهایی پر کرده ،
 
 
دیگر در قلبم جای کسی نیست
 
 
هر چه اشک میریزم خالی نمیشوم ، هر چه خودم را به این در و آن
 
 
در میزنم آرام نمیشوم ، کسی نیست تا 
 
 
شادم کند ، کسی نیست تا مرا از این زندان غم رها کند
 
 
دلم گرفته ….
 
 
خیلی دلم گرفته….
 
 
انگار عمریست آسمان ابریست و باران نمیبارد…
 
 
انگار این بغض لعنتی نمیخواهد بشکند…
 
 
وای از دست چشمهایم ، وای از دست اشکهایم…
 
 
آرزو به دل مانده ام ، کسی در پی من نیست و خیلی وقت است
 
 
تنها مانده ام
 
 
نمیگویم از تنهایی خویش تا کسی دلش به حالم بسوزد ، نمیگویم
 
 
از غمهای خویش تا کسی دلش به درد آید
 
 
من که میدانم کسی نمینشیند به پای درد دلهایم ، اینک دارم با خودم
 
 
 
درد دل میکنم…
 
 
دلم گرفته ، رنگ و رویی ندارد برایم این لحظه ها ، حس خوبی ندارم
 
 
 
به این ثانیه ها
 
 
میدانم کسی نمیخواند غمهایم را ، میدانم کسی نمیشنود حرفهایم
 
 
را ، حتی اگر فریاد هم بزنم کسی نگاه 
 
 
نمیکند دیوانه ای مثل من را….
 
 
 
میدانم کسی در فکر من نیست ، تنها هستم و کسی یار و همدمم نیست ،
 
 
میمانم با همین تنهایی و تنها 
 
 
 
میمیرم، تا ابد همین دستهای غم را میگیرم.
 
 
 
 
 

فراموش می کنم

 

فراموش می کنم تقدیری را که با تو رقم خورده شد

 

فراموش می کنم لحظاتی را که با تو سپری شد

 

فراموش می کنم نفسی را که با نفس تو هماهنگ شد

 

فراموش می کنم  دلی را که برای وداع تو ترک خورده شد

 

فراموش می کنم اشکی را که برای انتظار تو جاری شد

 

فراموش می کنم رویاهایی که با تو پروزانده شد

 

فراموش می کنم ارزوهایی که با وجود تو محقق شد

 

فراموش می کنم خونی که با نبض تو در رگ هایم جاری شد

 

فراموش می کنم

 

فراموش می کنم

 

زندگی!

 

دوست!

 

تو....

 

همه چیز را فراموش می کنم

 

من می توانـــــــــــــــــــــــــــــــــم...

 
 
 
 
  

خدایا...!

 

من دلخسته تو این دنیا کسی رو ندارم،تو پناهم باش،خودت میدونی

 

چی ازت میخوام به دادم برس!

نمیدونم ،تو شهر شما رسم اینه که یه چیزیو سالم

 

ببرید بعدا شکسته پسش بدید ! اگه اینطور نیست چرا دل 

 

منو شکسته پس دادی !!!!!!

 

شاید یکی از دلایلی که همیشه مشکل داریم ، اینه که یاد خدا بی افتیم.

 

آخه ما آدما(خودم) عادت کردیم وقتی سراغ خدا میریم که یه جایی

 

کارمون گیر میکنه !

 

خدا جون اگه ما به یادت نیستیم ببخش به بزرگیت ببخش.

 
 
 
 
سه شنبه بیست و پنجم شهریور 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست

 

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست

محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست

از تو تا ما سخن عشق همان است كه رفت

كه در این وصف زبان دگری گویا نیست

بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما

غزل توست كه در قولی از آن ما نیست

تو چه رازی كه بهر شیوه تو را می جویم

تازه می یابم و بازت اثری پیدا نیست

شب كه آرام تر از پلك تو را می بندم

در دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیست

این كه پیوست به هر رود كه دریا باشد

از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست

من نه آنم كه به توصیف خطا بنشینم

این تو هستی كه سزاوار تو باز اینها نیست

 

شهلا نظری

 

 

 

   

تو كیستی، كه من اینگونه بی تو بی تابم؟

 

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم .

 

 

تو چیستی، كه من از موج هر تبسم تو

 

 

بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!

 

 

تو در كدام سحر، بر كدام اسب سپید؟

 

 

تو را كدام خدا؟

 

 

تو از كدام جهان؟

 

 

تو در كدام كرانه، تو از كدام صدف؟

 

 

تو در كدام چمن، همره كدام نسیم؟

 

 

تو از كدام سبو؟

 

 

من از كجا سر راه تو آمدم ناگاه!

 

 

چه كرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!

 

 

مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!

 

 

كدام نشاه دویده است از تو در تن من؟

 

 

كه ذره های وجودم تو را كه می بینند،

 

 

به رقص می آیند،

 

 

سرود میخوانند!

 

 

چه آرزوی محالی است زیستن با تو

 

 

مرا همین بگذارند یك سخن با تو:

 

 

به من بگو كه مرا از دهان شیر بگیر!

 

 

به من بگو كه برو در دهان شیر بمیر!

 

 

بگو برو جگر كوه قاف را بشكاف!

 

 

ستاره ها را از آسمان بیار به زیر؟

 

 

ترا به هر چه تو گویی، به دوستی سوگند

 

 

هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه.

 

 

كه صبر، راه درازی به مرگ پیوسته ست!

 

 

تو آرزوی بلندی و، دست من كوتاه

 

 

تو دوردست امیدی و پای من خسته ست.

 

 

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

 

 

چراغ چشم تو سبزست و راه من بسته است.

 

فریدون مشیری

 

 

  

 

دلم تنگ است برای کسی که:  دل تنگ، دلتنگی هایم بود

دلم تنگ است برای کسی که : مرحم زخم های کهنه ام بود

برای کسی که : دلش همانند  دل من بود

دلم تنگ است برای کسی که:  اشکهایم را می دید

برای  جایی امن، که بی کسی هایم را معنا می کرد

دردهایم را مرحمی بود

دلم تنگ است برای:  دوستیهای ساده وبی آلایش

دلم تنگ است برای دستهای نوازشگر

برای روزهایی که دیگر باز نخواهند گشت

دلم تنگ است برای کسانی که همه وجودم آغوش گرمشان را می طلبد

ودیگر هرگز حضورشان را احساس نخواهم کرد،مگر در رویا

برای لحظه هایی که دیگر تکرار نخواهند شد

دلم به وسعت دنیا تنگ است .......

 

 

 

 

از زمزمه دلتنگیم ، از همهمه بیزاریم

نه طاقت خاموشی ، نه تاب سخن داریم

آوار ِ پریشانی ست ، رو سوی چه بگریزم ؟

هنگامه ی حیرانی ست ، خود را به که بسپاریم ؟

تشویش ِ هزار «آیا» ، وسواس ِ هزار «امّا »

کوریم و نمی بینیم ، ورنه همه بیماریم

دوران شکوه باغ ، از خاطرمان رفته است

امروز که صف در صف ، خشکیده و بی باریم

دردا که هدر دادیم ، آن ذات ِ گرامی را

تیغیم و نمی بّریم ، ابریم و نمی باریم

ما خویش ند انستیم ، بیداری مان از خواب

گفتند که بیدارید ، گفتیم که بیداریم

من راه تو را بسته ، تو راه مرا بسته

امیّد ِ رهایی نیست ، وقتی همه دیواریم

 

 

 شهلا نظری 

 

 

 

 

پنجشنبه بیستم شهریور 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه

آوارسکوت

 

اینجا حریم من است حریم قلب کوچکم!

 


قفس تنهایی من و حرف های ناگفته ام...

 


کسی دلش برایم نسوزد

 


من این قفس را دوس دارم و تنهایی ام را

 


تنهایی...

 


تنها اتفاق این روزهای من است...

 

 

 

  

این گونه نیا که هر از چند گاهی باشد ...

نیا دنیایم را آرامشم را سکوت اجباری روزهایم را نریز به هم …

که مجبور باشم مدیون قهوه خانه شوم ...

از بس که خاکستر و دود سیگار مهمانش می کنم ...

نیا لعنتی ...

اینگونه گذرا نیا …

 

 

  

تـا ڪـے ایـטּ تـراژدے مسخـره زندگے را نگاه ڪــُنمـ؟!

دیــالوگ هـایے ڪــ ه برایــمـ دیڪـــته ڪــرده انـد؟!

این نمــایش تڪـــرارے

ایـن خنده هـای زورڪـے

تـا ڪـے؟!

دلمـ یڪــ پلـاטּ تــازه مے خــواهد..

 

 

 

 

مــــن زن خـلـق شــدم ، نــه بــرای در حـسـرت یـک بـــوســه مــانــدن . . . !

بــرای خــلـق بـــوســه ای از جنــس آرامـــش ♥

مــــن زن نــشـدم کــه هـمـخــواب آدمـهـای بــی خــواب شــوم . . . !

زن شــــدم کــه بـــرای خـــواب کسـی رویــــا شـــوم ♥

مــــن زن نــشـدم کــه در تـنـهـایـی ام حسـرت آغــوشـی عـاشـقانـه را داشتـه بـاشم . . .!

زن شــدم تـــا آغــوشـــی در تـنـهایـــی عـشــق بــاشــم ♥

 

  

   

دلــــم تنگـــ است

 

          بـرای ستـــــــــاره ها                      

 

                                 برای سکــــوت مــاه

 

                                                       بـرای رقـــــــص مهتـــاب

  

بـرای شــب هایی که

 

                   آرام سَـر بـَر بـــالیـن می گــذاردَم

 

                                                 بــــی هیـــچ خیــال و رویــــای ِ محـــالی،

  

دلم تنگــــــــــ است

 

                    برای روزهایی که دلتنـــــــگ کسی نبودم!

 

 

 

 

این روزها

تمام احساس من

زیر وعده های ناتمام تو

گم شده

و تمام ثانیه های بی قرارم

با آماج خاطراتت

خود، روزی دیگر است.

این ثانیه ها

بی حضور تو رنگ می بازد

و خاطره چشمانت

بی مخاطره

خود خاطره ای دیگر است.

سکوتی بی پایان

چون آواره ای

بر این لحظه ها آوار می شود...

این روزها

تمام من

تمام میشود

 

 

 

 

 

 

چهارشنبه دوازدهم شهریور 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه

مَـن هَمان منـــَــم

 

قول داده اَم…

گاهـــی

هَر اَز گاهـــی

فانـــوس یادَت را

میان ایـن کوچه ها بـی چراغ و بـی چلچلـه، روشَـن کنَم

خیالـت راحـَــت! مَـن هَمان منـــَــم؛

هَنوز هَم دَر این شَبهای بـی خواب و بـی خاطـــِره

میان این کوچـه های تاریک پَرسـه میزَنـَم

اَما بـه هیچ سِتاره‌ی دیگـَری سَلام نَخواهــَـم کَرد…

خیالَت راحَت !

  

 

  

از یـه جـآیی به بـعد دیگه ، نه دَست‌ پــآ میزنی

  

نه بــآل بـــآل میـ‍زنی

   

نه دل دل مـیکـنی

   

نه داد و بیداد میـکـنی

   

نه گــریه میـکنی

   

نه سـرت میزنی به دیوار

   

نه مـشـتت میکوبی به دیوار

   

از یه جایی به بـَعد فـَقط سکوت میکنی سکوت !
  
 
 
 
 
 
می خواهم بمیرم !

 

این خواستن توانستن نیست ، آرزوست

شاید تکرار حرفهایی که برای همگان آشناست

نمی توان برای رهایی این چنین  جنگید

نمی توان آه پر هیاهوی ماندگان را نشنید

این از حرف های کودکانه هم ساده تر است

با ترس نمی گویم

من به تو مدیونم

من  الفبای دوست داشتن را درست نمی دانستم

من بهانه ی تو را در تنهایی ها به خاطره های باد سپردم

این ندای بی مهری را کسی برایت معنی نکرد

می دانم که آفات عشق

سکوت در واژه گانی است که به دستم رقم می خورد 

ای کاش می گفتی :

که الفبای دوست داشتن تنها حضور توست

می خواهم بمیرم !

نگو که نمی توانی

این خواستن توانستن نیست ، آرزوست .

  

 

  

گاهی عمر تلف میشود به پای یک احساس

گاهی احساس تلف میشود به پای یک عمر

وچه عذابی میکشد

انکس که هم عمرش تلف میشود هم احساسش..

فلسفه تنهایی را هرچقدر هم که خوب ببافند

باز هم بی قواره بر تن ادم زار میزند ...

تمام فعلهای ماضی ام را ببر

چه در گذر باشی چه نباشی 

برای من استمراری خواهی بود

که هرلحظه تو را صرف میکنم .

خدایا یک مرگ بدهکارم و صد ارزو طلبکار

خسته ام ...

یا طلبت رابگیر یا طلبم را بده
 

 

 

  

تنهایی ام را کســی شریک نیست

  

مطمــــئن باش

  

دستِ احتــــیاج به سمت ِتــــو که هیــچ

  

به سمت ِ خودم هم دراز نخواهم کرد

  

شایـــد کــه تنهایی هایم

 

خودش از تنهایی دق کنــــد..

  

 

 
 
 

 

 

 

پنجشنبه ششم شهریور 1393 ساعت 0:0 توسط ترانه